Recensie: Vaarwel Roscoe – Céla van Gastel

Vaarwel Roscoe – Céla van Gastel
Originele titel: Céla van Gastel
Uitgeverij: Boekerij

Uitgave: maart 2021
ISBN: 9789022592618
Prijs paperback: €17,99
Prijs ebook: €9,99
Een prachtige en ontroerende psychologische roman over liefde en verlies, met een scherp oog voor de vele facetten van een mensenleven

De hele wereld is in shock als multitalent Roscoe Mulder onverwachts overlijdt. Tegen wil en dank doorgebroken als superheld in een hitserie, zat Roscoe nog boordevol plannen en ideeën: schrijver wilde hij zijn, en fotograaf, en muzikant. Het verlies is groot, maar bij niemand komt de klap harder aan dan bij de twee belangrijkste mensen in het leven van Roscoe: zijn grote liefde Livia en zijn broer Rafael.

Terwijl er postzakken vol steunbetuigingen worden bezorgd en social media overstroomt met berichten en speculaties van vriend en vijand, proberen Rafael en Livia grip te krijgen op hun verdriet. Door hun herinneringen reconstrueren ze het leven van Roscoe, een hypergevoelige jongen die worstelde met een neiging om alle leed van de wereld op zijn schouders te torsen. Hij stond altijd klaar voor iedereen en gunde iedereen een tweede kans, van hun weggelopen vader tot de zwerver op de hoek van de straat, maar was er wel genoeg oog voor hem?

“De wereld is in shock als multitalent Roscoe Mulder plotseling overlijdt. Maar zijn verhaal eindigt daar niet.” Waar een levensverhaal vaak bij het begin begint, geeft de psychologische roman Vaarwel Roscoe van Céla van Gastel hier een verrassende wending aan: we beginnen bij het einde. Als de getalenteerde acteur, fotograaf en muzikant Roscoe Mulder plotseling overlijdt, blijven zijn fans, familie en geliefde vriendin in shock achter.

“Je bent nog op verschillende plekken gezien.” Meteen als je begint met het lezen, lopen de rillingen je over het lijf. Hoewel de synopsis het verhaal al weggeeft, is het toch ergens een shock om zó snel afscheid te nemen van een personage. En hoewel je Roscoe op dat moment helemaal nog niet kent, leef je direct al mee.

Zo krijg je al in de proloog een kleine reconstructie van het einde: multitalent Roscoe is in zijn hotelkamer gevonden. Een paar uur ervoor maakte hij nog selfies met zijn fans. Door het einde van Roscoe, is het eerste personage waarmee we kennismaken Rafael, de broer van Roscoe, die probeert zich voor te stellen wat er is gebeurd en waarom: wat hebben ze gemist? Ook de geliefde van Roscoe, Livia, is in diepe rouw. In die rouw vinden Rafael en Livia steun bij elkaar.

Céla
De schrijfster van Vaarwel Roscoe, Céla van Gastel, is het schrijverspseudoniem van de zussen Chantal en Priscilla van Gastel. Als duo schreven zij al eerder de psychologische thriller Zonder jou. Na dit huiveringwekkende Van Gastel debuut had ik hoge verwachtingen van dit nieuwe boek. Te hoog? Zeker niet. Zodra ik begon met lezen, ging ik al bijna direct naar mijn zus, van wie het vaak de vraag is of zij of ik het eerst een nieuwe Van Gastel leest. Mijn mening na slechts de proloog te hebben gelezen: “Het is écht heel goed geschreven.” Dit bleef me iedere pagina weer verwonderen. Ook al lees ik al jaren de romans van Chantal van Gastel en was ik ook direct fan van Priscilla na hun eerste zussenproductie, toch voelt Vaarwel Roscoe zo bijzonder.

Hoewel het door twee schrijfsters is geschreven, merk je dit tijdens het lezen niet. Waar ik in Zonder jou nog iets dacht te herkennen van de stijl van Chantal, heeft Vaarwel Roscoe echt één stijl. Het is gewoon echt Céla. Daarbij hebben de schrijfsters een scherp oog voor detail waarmee de verhaallijn tot in de puntjes klopt. Een scène met een kat voelt zo typisch als de Van Gastel zusjes dat je zowel ontroerd raakt als geamuseerd en ieder detail lijkt met passende betekenis uitgedacht, zoals de verwijzingen naar Vincent van Gogh. Zelfs iedere stoel staat in een scène op de juiste plek: de twee zussen hebben er op Oasis-achtige wijze discussies over gevoerd.

Wat daarbij Vaarwel Roscoe van totaal andere orde maakt dan de voorgaande debuutthriller, is dat deze roman goed en bovenal écht voelt. Het verhaal van Roscoe wordt echt, omdat het tegelijkertijd ook het verhaal is van vele anderen. Zo wordt het boek, dat als het ware vanuit Rafael en Livia wordt verteld die hun gedachten aan Roscoe vertellen of opschrijven, afgewisseld door brieven van fans, vrienden en familie van Roscoe, maar bijvoorbeeld ook Instagramreacties, waardoor je meekrijgt welke impact Roscoe heeft gehad op het leven van anderen – en uiteindelijk de impact van zijn dood. Het voelt daarmee als een echt leven en laat zien dat zelfs de kleinste momenten in ons leven een groot verschil kunnen maken in dat van een ander. Alleen al aardig zijn kan iemands dag een beetje beter maken.

Schaduw en zonnestralen
Bovenstaande zin geeft het wellicht al iets weg, want Vaarwel Roscoe bevat veel van deze mooie wijsheden als: “Aardig zijn is een superkracht.” Waar het verhaal van Roscoe zwaar is, maakt het nalatenschap van Roscoe dat er licht in een donker verhaal komt. Ook de connectie tussen Rafael en Livia is een mix van licht en donker. Beide rouwen ze, maar het feit dat ze dit samen doen, maakt dat ze elkaar aan die momenten van licht kunnen herinneren.

Het thema rouw speelt dus een belangrijke rol in dit boek. In combinatie met de glitter en glamour van Roscoes acteursbestaan denk ik er dingen in te herkennen uit waargebeurde verhalen. Zo denk ik aan Cory Monteith, waarbij zoveel details over Roscoe precies lijken te kloppen, zoals hoe hij zijn fans echt zag en zonder dat ze erom vroegen het verschil maakte in hun leven, maar bijvoorbeeld ook Avicii die net zo’n groot hart had als Roscoe.

Los van deze glitter en glamour, zullen lezers ook uit het echte leven veel herkenning kunnen halen. Misschien nodigt het plot van deze roman niet direct uit om het boek te gaan lezen als je onverwacht afscheid hebt moeten nemen van een dierbaar iemand, maar ik vond juist dat dit zo respectvol werd beschreven dat je een gevoel van troost in het boek kunt vinden. Vaarwel Roscoe heeft me daarin diep geraakt. Soms heb je zo’n boek dat haast voelt alsof het voor jou geschreven is. Ik zou het geen feelgood, maar een echte feeleverything noemen, waarbij ieder gevoel het juiste plekje krijgt en je je verbonden voelt met de personages.

Een licht dat blijft
Het verhaal van Roscoe, verteld vanuit de woorden van zijn broer Rafael en zijn vriendin Livia, is een leven van donker en licht. Soms overstijgt het een het ander, waarbij we vanaf het donker – het verhaal dat begint met het overlijden van Roscoe – ook regelmatig het licht leren kennen. Soms zijn mensen dat licht zelf, zo sterk dat het aanwezig blijft nadat ze er niet meer zijn.

Vaarwel Roscoe van Céla van Gastel is een absoluut intrigerende psychologische roman die moeilijk te overtreffen is. Het is pas maart, maar dit is nu al het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen. Deze roman is geen is geen feelgood, maar een feeleverything. Een prachtig boek dat daarmee eigenlijk z’n eigen genre verdient, maar waar ik bovenal de goedheid van Roscoe voel tijdens het lezen. Vaarwel Roscoe en haar personages zijn overduidelijk met gevoel en liefde geschreven, en heb ik met net zoveel gevoel en liefde gelezen.

Bedankt Uitgeverij Boekerij voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie. Welk boek heeft jou voor het laatst diep geraakt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s