Marieke Nijkamp ‘Zelfs als we zwijgen’ boekenclub deel 1: “Ik heb bewust de keuze gemaakt om een heel ander boek te schrijven”

Foto: Marieke Nijkamp via Zoom tijdens de digitale boekenclub.

Marieke Nijkamp haalde vier jaar geleden met haar Young Adult ‘This Is Where It Ends’ de New York Times-bestsellerlijst. De indrukwekkende roman over een schietpartij op een Amerikaanse high school stond meer dan een jaar in de top 10 en werd in het Nederlands vertaald onder de titel ‘54 minuten’. De Twentse schrijfster schakelde op 5 november in via Zoom voor de digitale boekenclub van haar nieuwste boek ‘Zelfs als we zwijgen’.

Het event werd georganiseerd door Boekhandel Maximus en HarperCollins Holland, met als host Sjors van Veen (Manager PR & Publiciteit bij HarperCollins Holland) en als interviewer Maritza Dubravac (boekverkoper bij Boekhandel Maximus).

De enthousiaste schrijfster met haar kenmerkende blauwe haren verschijnt in beeld met een indrukwekkende boekencollectie achter zich. Ondertussen hebben vele Nederlandse en Amerikaanse lezers juist haar boeken in de kast staan. Marieke Nijkamp wist zelf al van jongs af aan dat ze wilde schrijven. Verhalen vertellen, dat vindt ze nog steeds belangrijk. Ze schreef verschillende manuscripten en stuurde het op naar uitgevers. Vaak kreeg ze dan een afwijzingsmail terug van de uitgeverij. “Soms ook met complimenten over wat ik geschreven had.” Teleurgesteld was ze daardoor gek genoeg niet. “Ik vind het niet erg om nee te horen. Door het op te sturen wist ik dat ik ermee bezig was, met het schrijven.”

Aanvankelijk schreef Marieke in het Nederlands, maar tijdens haar studie schakelde ze over op het Engels. Dit kwam mede door de reizen die ze maakte en de vrienden die ze daar ontmoette. “Die vrienden zeiden tegen mij: ‘Schrijf toch in het Engels, we willen graag lezen wat je schrijft.’” En dus maakte Marieke de overstap en stuurde opnieuw haar manuscript op naar een Amerikaanse uitgeverij. “Dat klikte heel goed. Het boek dat ik toen schreef leek ook goed te passen bij de Amerikaanse Young Adult-markt.” Haar plaats voor zeventig weken op de bestsellerlijst bewijst het.

Krantenkoppenboeken
Hoewel ze tijdens de Zoom-boekenclub al dagenlang de Amerikaanse verkiezingen aan het volgen is, is ze nog steeds een bescheiden Nederlandse die zeker door haar succes niet veranderd is. “Na ’54 Minuten’ waren de verwachtingen wel heel hoog, daardoor moest ik bedenken wat ik als follow-up wilde gaan schrijven. Ik wilde zelf voorkomen dat ik in een hoekje gedrukt zou worden van iemand die alleen krantenkoppenboeken schrijft.” Haar eerste boek ging immers over een Amerikaanse school shooting, een actueel maatschappelijk thema. “Ik heb daarom heel bewust de keuze gemaakt om met ‘Voor ik loslaat’ een heel ander boek te schrijven.”

Het schrijven van haar tweede boek was wel ingewikkelder dan haar debuut. “Ik voelde wel heel erg die druk. Bij ieder hoofdstuk dat je schrijft denk je: is dit wat lezers willen? Bij je allereerste boek is er nog niets uitgegeven, je schrijft alleen voor jezelf. Vanaf je tweede boek heb je lezers die meekijken, een uitgever die het leest; je hebt een publiek opgebouwd. Dat maakt het gewoon heel erg spannend.” Toch zorgde het succes ook voor positieve ontwikkelingen. “Ik heb wat meer vrijheid gekregen om verhalen die mij interesseren te volgen en uit te werken. Het gaf mij de ruimte om te experimenteren.”

Zelfs als we zwijgen
Met ‘Zelfs als we zwijgen’ (In het Engels uitgegeven onder de titel ‘Even if we break’) schrijft Marieke opnieuw een boek vanuit een origineel thema. “Ik wilde al heel lang een boek schrijven waarin rollenspellen een rol spelen, vooral omdat ik vanaf mijn vijftiende/zestiende actief rollenspellen speel, het is altijd een groot deel van mijn leven geweest en vormt een belangrijk deel van mijn vriendengroepen.” Zelf zag ze rollenspellen nog niet eerder terugkomen in Young Adults. “Wel als kleine verwijzingen, maar niet als groot onderwerp.”
In het boek komen vijf vrienden samen door een rollenspel dat ze de afgelopen drie jaar hebben gespeeld. Hoewel de groep al wat barstjes en scheurtjes vertoont, besluiten ze om nog één keer samen het spel te spelen in een verlaten hut in de bergen. “Op een gegeven moment verdwijnt één van de vijf en daarna gaat het behoorlijk downhill. Je weet eigenlijk al als een groepje jongeren naar een verlaten huisje gaat, dat het niet goed gaat,” lacht Marieke. “Ik vond het een heerlijke traditionele horror-setting, zo’n hutje in de bergen. Je krijgt dan meteen al bepaalde verwachtingen. Het rollenspel maakt dat het hele hutje een extra lading krijgt.”

Ook persoonlijke worstelingen, problemen en trauma’s spelen een rol in ‘Zelfs als we zwijgen’. Marieke schrijft voor een doelgroep van tieners, maar ook voor zijzelf als tiener van vroeger. “Ik schrijf eigenlijk altijd de boeken die ik zelf zou willen lezen. Als tiener was ik als een groot deel van de personages in het boek: geeky, veel lezend, ik had altijd wel een boek bij de hand. Ik speelde graag rollenspellen en was altijd wel geïnteresseerd in theater. Dat is denk ik de link tussen rollenspellen en schrijven: het is een manier van verhalen vertellen.”

Morgen in DEEL 2 lees je meer over Marieke Nijkamps strijd voor diversiteit, het schrijven over personages met een handicap en welke boeken Marieke zelf zou aanraden.

One thought on “Marieke Nijkamp ‘Zelfs als we zwijgen’ boekenclub deel 1: “Ik heb bewust de keuze gemaakt om een heel ander boek te schrijven”

  1. Pingback: Marieke Nijkamp ‘Zelfs als we zwijgen’ boekenclub deel 2: “Ik wil dat tieners inzien dat ze ook de held van het verhaal kunnen zijn” | Boek & Leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s