Recensie: De oneindige zee – Rick Yancey

scale.rbDe oneindige zee – Rick Yancey
Originele titel: The Infinite sea
Uitgeverij: A.W. Bruna

Uitgave: april 2015
ISBN: 9789400505469
Prijs paperback: €14,99
Prijs ebook: €9,99
Vijfde Golf komt eraan, en de mensheid staat aan de vooravond van totale vernietiging.
Cassie, Ben en Ringer overleefden de eerste vier Golven en staan voor een moeilijke keuze: wachten tot Evan Walker terugkomt, of op zoek gaan naar andere overlevenden vóór de vijand hen te pakken krijgt. Want dat er een nieuwe aanval komt is onvermijdelijk. Cassie en haar vrienden zullen de ultieme strijd moeten aangaan tussen hoop en wanhoop, leven en dood. 

We hebben de eerste vier Golven overleefd.
We houden vol, maar de overwinning is nog ver weg.
We hebben hoop, maar worden door haat verteerd.
Ze denken dat we zwak zijn.
Maar we zijn niet alleen.

Cassie heeft in De vijfde golf haar broertje weten te redden van een buitenaardse invasie van de Anderen. Samen met Theekop, Dombo, Pondcake, Pepper (om verwarring te voorkomen: in de Engelse versie Ringer) en hun leider Ben zijn ze ontsnapt uit Kamp Haven waar de vijand een leger van kindsoldaten creëerde om de laatste mens op aarde uit te roeien.


Met behulp van Evan Walker is Kamp Haven opgeblazen, maar Evan is nergens meer te bekennen. Hij heeft Cassie beloofd om terug te komen en in een tijd waar je niet meer weet wat echt is en wat je nog als vraag kunt stellen in het leven, zijn beloftes een kostbaar goed. Evan redde Cassie, werd verliefd op haar, terwijl zijn aard dat niet zou moeten toelaten: hij is een sluipmoordenaar, één van de indringers, hij is als een haai, maar werkt nu tegen de vijand. Als hij terugkomt ten minste.

De stoere Pepper vertrouwt het niet, die Evan. Ze verwacht niet dat hij terug zal komen en gaat op zoek naar een veiliger onderkomen. Voor het eerst leren we Pepper in dit boek echt kennen, wie ze was voor ze een soldaat werd. Tevens leren we eindelijk haar hart kennen, want hoewel ze nooit maar dan ook nooit glimlacht, is er toch iets waar ze om geeft: het kleine zevenjarige meisje Theekop. Helemaal als zij en Theekop worden ontvoerd door de Anderen.

Psychologische vijand
Cassie was een echte heldin in het eerste deel uit deze serie, De Vijfde Golf, maar in dit boek is het Pepper die de show steelt. In het vorige boek lijkt ze vrij hard, iemand die vooral gefocust is op overleven, maar in De Oneindige Zee vindt ze iets waarvoor ze wil blijven leven. Meegenomen door de anderen raakt ze verwikkeld in een ingewikkeld psychologisch proces.

Vosch is de ultieme vijand die met alleen dialoog en beschrijving je de rillingen over je rug doet lopen.

Commandant Vosch, een van de Anderen die de jonge rekruten opleidde voor de Vijfde Golf en aan wie ze ternauwernood zijn ontsnapt, speelt een tricky mind game met Pepper. Hij weet wat ze denkt, hij weet wat ze gaat denken, maar totdat ze zelf beseft hoe de waarheid in elkaar zit, wil hij weten: ‘Wat is het antwoord?’ Vosch is niet als alle andere slechteriken, maar toch is hij doodeng. Nog zonder zelf iemand te verwonden, is hij met zijn woorden, ingewikkelde vragen, zijn priemende blauwe haaienogen en zijn schaakspel angstaanjagend. Je kunt het je niet voorstellen, maar met alleen dialoog en beschrijving is Vosch de ultieme vijand die je de rillingen over je rug doet lopen. En dat vind ik geniaal.

Ook het hele psychologische aspect van Peppers plot is zo goed uitgewerkt. Zonder het eerste boek zal je er niks van snappen – het is nu al lastig te bevatten allemaal – dus ik raad je wel aan die eerst te lezen. Af en toe vraag ik me af hoe Rick Yancey dit allemaal heeft kunnen schrijven zonder gek te worden van het nadenken, maar als hij het fictieve einde van de wereld niet zo serieus had genomen, was het plot waarschijnlijk niet zo goed uitgewerkt. In het vorige deel was er vooral heel veel actie; in dit boek is de actie er ook, we hebben toch wel squad goals met de rekruten die over zijn gebleven om hopelijk de wereld te redden, maar het is beter gedoseerd met vragen die je waarschijnlijk zou stellen als je planeet wordt overgenomen en jij nog leeft: wat nu?

Sluipschutters en cake
Zoals je al merkt aan het verhaal van Pepper, wordt er gewisseld tussen perspectieven. Ja, wel net altijd op die spannende momenten waarop je net in het verhaal zit en door wil lezen, dus dat kon ik af en toe even niet aan en daarom heb ik soms iets verder gelezen en toen weer teruggebladerd. Door de wisselingen leren we naast Cassie en Pepper ook het verhaal achter de dikke jongen Pondcake en lezen we wat er met Evan Walker gebeurt.

Oh, Evan Walker. Hij was al een personage om bij weg te zwijmelen en dat is hij nog steeds, misschien nog wel meer als je ziet hoe hij zijn best doet om terug te komen bij Cassie – want hij vindt haar altijd terug. Je krijgt zelfs een beetje medelijden met hem, al blijkt hij ook nog de kracht van de meedogenloze sluipschutter in zich te hebben. Wel maakt zijn personage een karakterontwikkeling door die zijn verhaal alleen maar interessanter maakt.

Eigenlijk maken alle personages wel een ontwikkeling door. Logisch, want bij een alieninvasie zou niet iedereen meer hetzelfde blijven als vroeger. Toch is er ook ruimte voor grappen en heb ik op momenten moeten lachen in het boek. Het personage Dombo mag dan wel uitgeroepen zijn als persoonlijke dokter, hij is niet altijd even opmerkzaam en zorgt daardoor voor wat leuke momenten. Daarnaast is er natuurlijk Evan Walker, die altijd leuk is en waarbij de eeuwige strijd met Ben toch wel vermakelijk is. Zouden hier misschien meer mensen een oogje op Cassie hebben, of behoort Bens hart toch aan iemand anders toe?

 “De wereld vergaat. De wereld begint opnieuw.”

De laatste ster
De Oneindige Zee is een boek dat je van tevoren totaal niet had kunnen voorspellen en een boek waarvan je zou willen dat je het geschreven had. Er zijn weinig boeken die ik net zo goed vind als het origineel, maar dit tweede deel is een waardige opvolger, petje af voor Rick Yancey. Het is spannend, onvoorspelbaar, geniaal gevonden en zet je door het psychologische aspect aan het denken. Het gaat dieper in op het einde van de wereld: “De wereld vergaat. De wereld begint opnieuw.”

Hoe het nou precies zit met de Anderen blijft nog steeds ingewikkeld, maar ik vermoed dat de antwoorden op alle vragen in het laatste deel aan het licht zullen komen. Wat er verder gaat gebeuren? Ik heb geen idee – ik hoop natuurlijk dat Cassie de wereld redt, dan zijn we niet helemaal verloren mochten er toch ooit buitenaardse wezens neerdalen – maar ik kan niet wachten om erachter te komen!

Bedankt Lise van Uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie. Binnenkort lees ik het vervolg op dit boek, dus stay tuned voor de blogtour van De laatste ster langs verschillende blogs waarmee ik op 19 juli als eerste mag beginnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s