Recensie: The Jewel – Amy Ewing

The Jewel – Amy Ewing
Originele titel: The Jewel
Uitgeverij: Young & Awesome (imprint Uitgeverij Leopold)

Uitgave: oktober 2016
ISBN: 9789025870393

Prijs paperback: €17,50
Prijs ebook: €13,99
Verkocht op een veiling aan een van de rijkste dames van het land… Dat overkomt Violet. In het landhuis van de Hertogin wacht haar een leven vol luxe, maar ook gevangenschap en duistere plannen. De nietsontziende Hertogin wil Violets bijzondere gave uitbuiten, tegen elke prijs. Violet moet ontsnappen voor het te laat is. Dan blijkt dat haar beste vriendin Raven in gevaar is. Violet staat voor een onmogelijke keuze: moet ze Raven redden of zichzelf? // De code voor het e-book staat op één van de laatste pagina’s in het boek.

Er zijn niet veel boeken die zo’n prachtige cover hebben dat je het wel móét lezen. The Jewel is daar eentje van, want wat is het een plaatje! Dit boek geeft me meteen een prinsessengevoel, maar de werkelijkheid is voor de hoofdpersoon een stuk minder mooi.

De 16-jarige Violet Lasting woont al jaren in de Marsh sinds ze is meegenomen. Ze slaagde namelijk voor een medische test: Violet kan kinderen krijgen, de adellijke families in Lone City kunnen dit niet. Samen met honderden andere meisjes wordt Violet opgeleid om uiteindelijk in de Jewel terecht te komen. Er wacht haar een leven vol luxe in ruil voor het dragen van een kind voor de adel. Dat is een grote eer, althans, dat is wat de meisjes geleerd wordt.

Zodra Violet geveild wordt, blijkt namelijk dat de wereld in de Jewel helemaal geen paradijs is. De meisjes zijn opgeleid om hun bijzondere magische gaves te perfectioneren, maar de adel wil deze gaves uitbuiten. De Hertogin van het Huis van het Meer wil namelijk dat Violet het perfecte kind voor haar baart om een troonopvolger voort te kunnen brengen, en de Hertogin is daarbij niet bang om concurrentie uit de weg te ruimen.

Gruwelijk (goed) plot
Het plot van The Jewel is gruwelijk en daarmee juist spannend om te lezen. De surrogaten, de meisjes zoals Violet die kinderen kunnen baren, zijn eigenlijk babymachines voor de adel. Ze worden uit hun families gerukt en er wordt gedaan alsof ze bijzonder en belangrijk zijn, maar zodra ze zijn gekocht, zijn ze slechts hulpstukken. Violet verliest haar naam en is slechts nog nummer 197, één van de 200 surrogaten. Dat gegeven vind ik zo onvoorstelbaar dat ik dit plot wel moest lezen. Alleen de eerste hoofdstukken beloofden namelijk al een goede verhaallijn.

Of dat uiteindelijk het hele boek zo bleef, daar twijfel ik wat over. Wat me namelijk opviel, was dat ik erg het gevoel had dat ik elementen herkende van andere boeken. Wanneer Violet wordt klaargemaakt door ene Lucien voor ze wordt verkocht, hoor ik hem nog net niet “I’m rooting for you, Katniss” fluisteren. En waarom is het altijd het armste meisje dat het meest bijzonder blijkt te zijn? Violet was niet eens nummer 200 en zou daarmee niet zo goed zijn als de surrogaten boven haar, maar toch laat het boek je denken dat dit wel zo is. Het was net alsof ik een mix aan het lezen was van The chemical garden, De Selectie en The Hunger Games.

Ook de wereld doet denken aan vele anderen: Lone City is opgebouwd als een soort groot wiel met verschillende ringen. De buitenste ring is de Marsh, de armste ring. Naar het midden toe worden de klassen steeds rijker en in het hart van de stad ligt de Jewel. Op zich is er geen boek waar ik dit letterlijk heb gezien, maar het voelt ook niet enorm origineel. En waarom ligt er een grote muur om de stad, wat is daarachter? Die uitwerking mist, waardoor vooral geprobeerd is een coole futuristische wereld te scheppen, zonder echte uitleg.

Magisch tintje
Wat The Jewel wel weer siert, is het vleugje magie. De surrogaten kunnen namelijk verschillende Auguriën uitvoeren, dit zijn hun bijzondere gaves. Er zijn drie Auguriën waar ze in de Marsh op getraind worden: kleur, vorm en groei. Die gaves hebben een duidelijk nut in het verhaal dat goed wordt opgebouwd. De Hertogin wil namelijk de Auguriën gebruiken om Violet sneller een kind te laten baren dan de andere surrogaten.

Naast het magische tintje focust het plot zich vooral op Violets verblijf in de Jewel. Dit zorgt voor een paradox van pracht en praal tegenover uitbuiting, strijd en gebrek aan vrijheid. Violet mag dan in het mooiste paleis ronddwalen, toch is haar eigen wil afgenomen. Dit contrast maakt het plot het spannendst en zorgt ervoor dat ik door wil blijven lezen.

Overbodige liefde
Het romantische aspect? Dat had van mij niet per se gehoeven. De love interest in het verhaal komt namelijk iets teveel uit de lucht vallen. Als er dan toch echt een relatie moest zijn, zou de wat vage zoon van de Hertogin ook kunnen voldoen. Of, heel modern: hadden Violet en Raven niet verliefd kunnen zijn? Raven is de beste vriendin van Violet in het verhaal, en man, wat is zij een tof personage. Het is haast jammer dat ze uit elkaar worden gehaald, maar aangezien beide meisjes zijn gekocht door de Stichterhuizen, de belangrijkste families, worden ze nog regelmatig met elkaar herenigd.

Ik ben vooral heel benieuwd hoe het Raven is vergaan. Hoewel het concept van de surrogaten die hun wil en leven wordt afgepakt namelijk spannend en zelfs een beetje eng is, komt dat niet terug in de uitvoering van het boek. Ik mis net dat moment waar ik echt báng wordt voor wat er gebeurt, in plaats van alleen te willen weten hoe het verder gaat. Ik vond The Jewel zeker leuk om te lezen, maar verlang eigenlijk nog naar die “no way!”-reactie. Stiekem hoop ik dus dat dat meer in Ravens novelle Opgesloten naar voren komt, want The Jewel hint er zeker naar dat Raven een soort enge experimenten ondergaat.

Benieuwd naar Opgesloten
Na The Jewel ben ik absoluut nieuwsgierig geworden naar meer. Het was net niet goed genoeg om te duelleren met mijn favoriete Young Adult boeken, maar het was zeker een boek dat ik heerlijk vond om tussen het studeren door te lezen. Dankzij het vlotte vrij simpele taalgebruik en goede tijdsverdeling in het boek had ik namelijk in no time uit. Voor een simpele read om even lekker weg te dromen is dit dus een aanrader, voor diepgaandheid dan weer niet. Wellicht worden de diepere thema’s bewaard voor later, want ik denk alsnog dat het concept veel goeds belooft voor de rest van de serie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s